Never have I dealt with anything more difficult than my own soul.. las ik ooit. Nou wil het geval dat ik de betekenis van die uitspraak inmiddels ten volste kan beamen. Goede genade, geloof dat ik sneller een atoom zou kunnen leren splitsen dan een beetje evenwicht hervinden in mijn eigen wonderlijke binnenwereld.
Zal het maar eerlijk bekennen, als het tij vlieg ik alle kanten op, wat opzich geen probleem is, ware het niet dat men zegt dat een beetje evenwicht ook best wenselijk zou zijn… Is dat zo? Moet je je balans kunnen houden, op dat bij vlagen hevig schuddende bootje op de flow of life, of is een beetje omvallen (en dan weer opstaan) ook oké?
Die vraag houdt me nogal bezig lately. Vooral omdat ik het mezelf normaliter nogal kwalijk neem, dat niet in evenwicht zijn. Sterker nog, durf bijna niet meer eerlijk te zeggen hoe het gaat als iemand er naar vraagt, je kan toch niet de ene dag himmelhoch jauchzend zijn en de andere zum Tode betrübt?
Balans is/was in mijn optiek een steady gemoedstoestand, zonder pieken en dalen. Tot ik me vandaag realiseerde dat dat niet klopt. Balans is niet het ontbreken van high and low, maar de veerkracht om staande te blijven temidden van die moodswing-storm. En die interne tij-wisseling te omarmen in plaats van jezelf af te fakkelen als je toch uit het lood geslagen wordt. Jeeejjjj, breakthrough!
She is beautifully chaotic. A wonderful mess.
Me realiserend dat een zee zonder eb en vloed eigenlijk geen zee is, maar een kunstmatig meer, heb ik nu per direct besloten een zee te zijn en te blijven en daar heel erg blij mee te zijn! (maar hé, pin me er niet op vast hè, I’m like the tide ;-))