Surrealistisch is het beste woord om te omschrijven hoe het voelde toen we afgelopen zaterdag na heel, heel lang het domein betraden wat 6 jaar lang, dag in dag uit het speelveld van ons, opgroeiende pubers was.
Raar was dat, terug op het schoolterrein van de Reformatorische middelbare school. Re-for-ma-to-risch inderdaad, hardcore.. Dat betekende voor de meisjes altijd een rok (tot over de knie!), gescheiden gymlessen en godsdienst als examenvak. Voor sommigen klinkt dit vast als een gruwel, als een neerdrukkend juk, gevangen in grenzen en kaders. Voor sommigen was dat ook echt zo, klemvast in eeuwenoude tradities opgroeien. En dan, daarna.. als het echte leven begint, wat gebeurt er dan met je?
Zo vaag als bovenstaande foto is, zo volstrekt logisch herenigde ‘ons clubje’ zich weer. Als vanzelf en vrijwel automatisch viel iedereen terug in de rolverdeling van toen. Lachen en gillen door de gangen, roken in het fietsenhok en ballorige omroepen door de intercom tetteren. Hebben we elkaar echt 15 jaar niet gezien?
We zijn wat ouder, sommigen wijzer (of niet), getrouwd of weer gescheiden (of gay, ai ;-)), één schreef een boek, één gaat zeeman worden (inclusief bijpassende oorbel, foei!), we werken bij de bank, het theater of zijn zoekende. We lijken zo gelukkig en vrij, hoe kan dat nou als we zo begrensd opgegroeid zijn?
Misschien omdat -ondanks of dankzij de bij vlagen strenge, begrenzende opvoeding die we genoten- een ieder daarin zijn eigen weg heeft gezocht én gevonden. Misschien omdat we ontdekten dat een grens een uitnodiging is om eigen keuzes te mogen maken, om de kaders wat op te rekken, er een beetje tegenin te gaan, ze passend te maken. Dat is wat we zes jaar lang vol verve deden en blijkbaar nog doen! Dat is wat we leerden op een school vol regels, we namen de cursus ‘buiten-de-lijntjes-kleuren’ heel serieus en nu plukken we daar de vruchten van. Lang leve de grenzen, de poorten naar eigen vrije keuzes..
Oud-conrector De Bruin: ‘’Als alle leerlingen zo waren geweest als jullie, had ik jaren eerder met pensioen gemoeten.’’
Ik koester mijn middelbareschooltijd als nooit tevoren en bovenal die bijzondere groep vrienden, die elke dag tot een feestje maakten. Die ik zaterdag met melancholie weer uitzwaaide. En waar ik trots op ben, omdat ze allemaal, stuk voor stuk, de teugels zelf in handen hebben genomen!