keeping my faith

Vandaag snapte ik ineens waarom er ‘Faith’ op mijn arm staat én hoe mijn verleden doorwerkt in alles. Zoals de manier waarop ik ben opgevoed met het christelijk geloof, God, rolletjes pepermunt doorgeven in de kerk en de bijbel. 

Ik zal ’t uitleggen. Het was 2015, op de bodem van de put lag ik – althans zo voelde het. Mijn leven was een puinhoop, volgens mij was zowat mijn complete fundament weggevaagd door wat er allemaal gebeurt was. Maar iets in mij wilde, nee móest, blijven vertrouwen. Toen kwam ‘Faith’ in mijn huid, om me daaraan te helpen herinneren. Vertrouwen dat het goed zou komen, vertrouwen in mezelf en toch ook het geloof in iets Groters wat me niet los zou laten. En het kwam goed, ik ben niet verdronken… hooguit flink kopje onder gegaan (tig keer).

Inmiddels zijn we een paar jaar verder, veel geleerd en ontdekt, het fundament sterker als ooit tevoren. De ‘gebaande’ paden hebben steeds meer plaats gemaakt voor mijn eigen pad. Desalniettemin leiden ze me regelmatig terug naar waar ik vandaan kom. En al geloof ik niet meer zoals mijn papa en mama me leerden, las ik de afgelopen jaren vooral spirituele boeken en vertrouw ik bovenal op mezelf en de Liefde (wat volgens mij een synoniem voor God is), toch komen in alles wat ik doe en denk die bijbelteksten steeds weer boven. Hoe kan dat nou?

Misschien omdat het leven niet gaat over je verleden achterlaten of vergeten, maar over het herinterpreteren zodat je het zelf weer snapt?
Misschien omdat het is wie ik was en wie ik ben? Dat het niet uitmaakt met welk geloof je opgroeit, maar gaat om wat je zélf gaat geloven?
En misschien boeit het niet eens, is het gewoon een feit dat ik, om wat voor reden dan ook, de bijbel tegenwoordig een heel tof boek vind!

Een boek waarin ik lees: keep the faith… in jezelf, in waar je vandaan komt en waar je naartoe gaat (en alles wat je onderweg tegenkomt), in hoe je het ook noemen wilt, in dát wat je boven water houdt.

Amen